Showing posts with label balaji tambe. Show all posts
Showing posts with label balaji tambe. Show all posts

Wednesday, June 3, 2009

आता तरी धूप घाला

धुराचे महत्त्व एवढे, की सर्व जगभर सर्व प्रकारच्या मनुष्यमात्राने धुराचा फायदा करून घेण्यासाठी धूमचिकित्सा धर्माशी निगडित केली व धुराचा उपयोग मंदिरे, मशिदी, चर्च वगैरे ठिकाणी करून घेतला. अदृश्‍य शक्‍तींमुळे होणारे त्रास दूर करण्यासाठी, मानसिक त्रास दूर करण्यासाठी धूमचिकित्सा आयुर्वेदात सुचविलेली दिसते.
तर्कशास्त्र शिकताना धुराचा प्रथम उल्लेख येतो. जेथे धूर आहे तेथे अग्नी आहेच, असे अनुमान बांधता येते. अग्नी जोराने धगधगणारा व ज्वाळा प्रकट होणारा असू शकतो किंवा तळाला नुसते निखारे असू शकतात. ते दुरून दिसू शकत नाहीत. पण धूर नेहमी सूक्ष्म व ऊर्ध्वगामी असल्याने आकाशात जाणाराच असतो व तो दुरूनही नजरेला पडतो. असा धूर कोठे दिसला तर तेथे अग्नी असावाच लागतो. धूर व अग्नी जोडीने असतात. याचाच अर्थ धुरात अग्नी असतो व अग्नीत धूर असतो.
अग्नीचे अत्यंत सूक्ष्म रूप, ज्या ठिकाणी जडत्व कणमय होते त्या ठिकाणी धूर असतो. म्हणूनच धूर सगळीकडे पसरू शकतो. तो अत्यंत हलका असल्याने गुरुत्वाकर्षणाच्या उलट्या दिशेने, म्हणजे वर जाऊ शकतो. जी वस्तू जळण्यामुळे धूर उत्पन्न झाला, त्या वस्तूचे कण धुरात असणे स्वाभाविक आहे. किंबहुना अग्नीमुळे वस्तूचे घनरूप तुटते व वस्तू कणरूपात परिवर्तित होते.
अग्नीचा उपयोग करून घ्यायचा ठरविल्यानंतर साहजिकच आयुर्वेदाने धुराचा योग्य वापर करून घ्यायचे ठरविले. फुफ्फुसांसारख्या अत्यंत बारीक रंध्रात जेव्हा दोष उत्पन्न होतो किंवा त्या ठिकाणी जड कण (कफदोष) साठतात तेव्हा साठलेल्या कणांना वितळवून टाकून फुफ्फुसांची लवचिकता प्राप्त करून देणे आवश्‍यक असते. यासाठी दिलेले औषध आत पसरून त्याचे परिणाम मिळविण्यात साठलेल्या गोष्टींमुळे व कफामुळे अडथळा येऊ शकतो. त्यासाठी औषधी द्रव्यांच्या कणांना अग्नीवर स्वार करून त्या ठिकाणी पोचविण्याची उपाययोजना केली तर फुफ्फुसे मोकळी होऊन उपयोग होऊ शकतो.
साधा अडुळशाचा काढा वा मधातून दिलेले औषधही काम करू शकते. पण छातीवर "संतुलन अभ्यंग तेल' लावून रुईच्या पानांनी शेकण्यामुळे कमी त्रासात (वेळात) जलद फायदा होऊ शकतो. छातीवर लावलेले "संतुलन अभ्यंग तेला'चे कण रुईच्या पानांच्या अग्नीशी संस्कारित झाल्यामुळे ते फुफ्फुसांपर्यंत शोषण्याची क्रिया वेगाने होते.
योग्य औषधी कण अग्नीवर संचालित करून तोंडाच्या मार्गाने फुप्फुसांपर्यंत पोचविले, तर अधिक फायदा होऊ शकेल, ही गोष्ट आयुर्वेदाने ओळखून विशिष्ट औषधी द्रव्यांचे धूम्रपान करावयास सांगितले. वेगवेगळ्या औषधी द्रव्यांमुळे होणारे फायदे पाहून धूम्रपानाचा विकास झाला.
यातूनच पुढे तंबाखूच्या धूम्रपानाचा उगम व मोठ्या प्रमाणावर प्रचार झाला. तंबाखूतील द्रव्यांमध्ये किट्ट अधिक प्रमाणात असेल तर त्याचे धूम्रपान केल्यानंतर ते फुप्फुसात सहज जमते व मोठा तोटा होऊ शकतो. पण तंबाखूच्या धूम्रपानाचा दोष आयुर्वेदावर ठेवता येणार नाही.
आयुर्वेदाने सांगितलेले धूम्रपान केवळ आरोग्यसंपन्नतेसाठी सांगितले असून, त्यामुळे कुठल्याही प्रकारचे तोटे होऊ नयेत, याची काळजी घेतलेली आहे. तसेच आयुर्वेदाने सांगितलेले धूम्रपान हे रोज करायचे व सवयीचे धूम्रपान नसून, गरज असल्यासच करावयाचे असल्यामुळे त्याचे आरोग्यावर दुष्परिणाम होऊ शकत नाहीत.
मनुष्याच्या सूक्ष्म देहाला इजा पोचते, असाही तंबाखूच्या धूम्रपानाचा एक तोटा सांगितलेला आहे. हा विषय सहज व सर्वांना सहजपणे समजण्याच्या पलीकडचा असला, तरी धूम्रपानाचे तोटे सर्वमान्य आहेत. धूम्रपानाच्या ज्या वस्तूत तंबाखू आहे त्या वस्तूवर "धूम्रपान तब्येतीला अहितकारक आहे' असे लिहावे लागते.
धूम्रपानाने होणारा अपाय लगेच दिसत नाही, तर धूम्रपान मनुष्याचे आयुष्य सावकाश संपवायला कारणीभूत होताना दिसते. धूम्रपान करण्याचा सर्वात मोठा तोटा व धोका असा असतो, की ओढून सिगारेट हळू हळू संपते मात्र सिगारेट ओढल्यामुळे माणसाचे आयुष्य जलद संपते. झालेला खोकला धूम्रपानामुळे होतो आहे असे लक्षात आले नाही तरी धूम्रपानामुळे कर्करोगासारखा मोठा आजारही होऊ शकतो.
आयुर्वेदीय धूम्रपानाचे मात्र असे कोठलेही तोटे होत नाहीत. आयुर्वेदीय धूम्रपान "तोंडाने धूर ओढणे' एवढ्याच मर्यादेत न राहता आयुर्वेदाने धुराचे सेवन निरनिराळ्या पद्धतींनी करावयास सांगितले आहे. आयुर्वेदीय वनस्पती, उद, धूप, गुग्गुळ वगैरे जाळून रोगजंतू नष्ट करून पर्यावरण शुद्ध करण्यासाठी काही उपाय आयुर्वेदाने सांगितले आहेत. जखम फार काळ भरून येत नसल्यास विशिष्ट धुराचा उपचार सुचविलेला आहे. स्त्रियांच्या बाबतीत उत्तरधूप (योनीवाटे धूप देणे) दिल्याने आत असणाऱ्या जंतूंपासून होणारा त्रास पूर्णपणे बरा होऊ शकतो. हा उपाय म्हणजे स्त्रियांच्या बाबतीत आयुर्वेदाने दिलेले एक मोठे वरदान आहे. या चिकित्सेसाठी तयार केलेला "संतुलन शक्‍ती धूप' वापरून अनेक स्त्रियांना त्रासातून मुक्‍ती मिळालेली आहे.
धुराचे महत्त्व एवढे, की सर्व जगभर सर्व प्रकारच्या मनुष्यमात्राने धुराचा फायदा करून घेण्यासाठी धूमचिकित्सा धर्माशी निगडित केली किंवा धुराचा उपयोग मंदिरे, मशिदी, चर्च वगैरे ठिकाणी करून घेतला. अदृश्‍य शक्‍तींमुळे होणारे त्रास दूर करण्यासाठी, मानसिक त्रास दूर करण्यासाठी धूमचिकित्सा आयुर्वेदात सुचविलेली दिसते.
आयुर्वेदाने धूमचिकित्सा व धूम्रपान खूप ठिकाणी सुचविलेले आहे. बिडी-सिगारेट ओढणाऱ्यांना होणाऱ्या त्रासाचे खापर आयुर्वेदावर फोडता येणार नाही.
भारतीय परंपरेत रोज सकाळ-संध्याकाळ घरात धूप, उद जाळण्याची परंपरा आहे. हीच क्रिया थोडक्‍यात व सोपेपणाने व्हावी या दृष्टीने काडीवर धूपकरणाची द्रव्ये चिकटवून तयार केलेल्या उदबत्त्या जाळण्याची प्रथा आहे. धूपनासाठी उपयोगी असणारी द्रव्ये न वापरता फक्‍त कोळशाची पूड व काही रासायनिक द्रव्ये काडीवर चिकटवून तयार केलेल्या उदबत्त्या जाळण्याचा उपयोग न होता तोटाच होतो. असा तोटा झाल्यास आयुर्वेदाला वा धूपप्रक्रयेला दोष देता येणार नाही, हे नक्की.
सध्या नवीन नवीन वेगवेगळ्या प्रकारचे विषाणू (व्हायरस) अस्तित्वात आलेले दिसतात. यासाठी धूमचिकित्सा हा प्रभावी हा उपचार अत्यंत प्रभावी ठरू शकेल.
- डॉ. श्री. बालाजी तांबे

Tuesday, May 26, 2009

अन्नयोग

कडधान्ये, डाळी यांना आयुर्वेदात शमी वा शिम्बी या नावाने संबोधले आहे. शिम्बी म्हणजे शेंग. मूग, तूर, मटकी, मसूर आदी शेंगेत तयार होणाऱ्या कडधान्यांचा व त्यापासून तयार केलेल्या डाळींचा समावेश शिम्बी वर्गात होतो.
सर्व कडधान्यांत मूग उत्तम होत.
मुद्गाः साधारणाः शीता ग्राहका लघवो मताः ।
किञ्चित्‌ वातकरा नेत्र्याः कफपित्तज्वरापहाः ।।
...निघण्टुरत्नाकर

मूग वीर्याने थंड असतात. ते पचायला लघू म्हणजे हलके असतात. मलप्रवृत्ती बांधून होण्यास मदत करतात. डोळ्यांसाठी हितकर असतात. कफ तसेच पित्तदोषाचे शमन करतात व ताप कमी करतात.
च्या कोवळ्या पानांची भाजी करता येते. ती चवीला कडवट असली तरी गुणांनी श्रेष्ठ समजली जाते.
तूर
तुरीला संस्कृतात आढकी म्हणतात.
आढकी मधुरा किञ्चिद्वातला च कषायका ।
गुर्वी रुच्या ग्राहिणी च रुक्षा वर्ण्या च शीतला ।।
...निघण्टुरत्नाकर
तूर चवीला गोड व थोडी तुरट व किंचित वात वाढविणारी असते. ग्राही म्हणजे मलप्रवृत्ती बांधून होण्यास मदत करते. वर्ण सुधारते, वीर्याने शीतल असते. चरकसंहितेत तूर कफ-पित्तनाशक सांगितली आहे.
तुरीच्या डाळीचे वेगळे वर्णन केलेले आहे.
तुवरीदालिका पथ्या किञ्चित्‌ वातकरी मता ।
क्रिमित्रिदोषशमनी घृतयुक्‍ता त्रिदोषहा ।।
...निघण्टुरत्नाकर
तुराची डाळ पथ्यकर, किंचित वातकर असते. मात्र तुपासहित सेवन केली असता कृमींचा नाश करते व त्रिदोषांचे शमन करते.
म्हणूनच रोजच्या जेवणात मूग वा तुरीच्या वरणाचा, आमटीचा समावेश असणे उत्तम असते. अख्ख्या मुगाची वा तुरीची उसळही करता येते.
मसूर
मधुरा शीता ग्राहिणी वातकारका ।
लघ्वी रुक्षा च वर्ण्या च बल्या बृंहणकारिणी ।।
...निघण्टुरत्नाकर
मसूर चवीला मधुर, वीर्याने शीत व पचायला हलके असतात. रुक्ष गुणाचे असल्याने वातकर असतात. मात्र ताकद वाढवितात, धातूंसाठी पौष्टिक असतात. मसुराचा लेप वर्ण्य असतो.
मसुराच्या कोवळ्या पानांची भाजी चवीला कडू असून पचायला हलकी असते.
मटकी
मधुराः पाके ग्राहिणो रुक्षशीतलाः ।
मुकुष्ठकाः प्रशास्यन्ते रक्‍तपित्तज्वरादिषु ।।
...चरक सूत्रस्थान
मटकी चवीला मधुर व विपाकानंतर मधुर असते. थंड वीर्याची, रुक्ष गुणाची व ग्राही म्हणजे मलप्रवृत्ती बांधून होण्यास मदत करणारी असते. ताप, रक्‍तपित्त वगैरे विकारात सेवन करण्यास उत्तम असते. अष्टांगसंग्रहात मटकी कृमिकारक सांगितली आहे.
कुळीथ
उष्णाः कषायाः पाके।म्लाः कफशुक्रानिलापहाः ।
कुलत्था ग्राहिणः कासहिक्काश्‍वासार्शसां हिताः ।।
....चरक सूत्रस्थान
कुळीथ चवीला तुरट, पचनानंतर आंबट व उष्ण वीर्याचे असतात. वात-कफदोष कमी करतात. शुक्रधातू कमी करतात. खोकला, उचकी, दमा, मूळव्याध (कफ-वातज) यात उपयुक्‍त असतात.
कुळीथ मूतखड्यावर औषधाप्रमाणे काम करतात. मेद वाढला असता, सूज आली असता, जंत झाले असता हितकर असतात. मात्र पित्ताचा त्रास असणाऱ्यांसाठी अपथ्यकर असतात.
- डॉ. श्री बालाजी तांबे

Tuesday, May 5, 2009

जपा व्यावसायिक आरोग्य



व्यवसाय वा नोकरी हा आपल्या जीवनाचा अविभाज्य भाग असतो. म्हणूूनच त्याचा आरोग्यावर खूप मोठा परिणाम होत असतो. काळाप्रमाणे व्यवसायाचे स्वरूप बदलत जाणे स्वाभाविक आहे पण प्रकृतीनुसार व्यवसाय निवडणे आणि व्यवसायानुसार प्रकृतीची काळजी घेणे आवश्‍यक होय. 
आयुर्वेदाच्या ग्रंथांमध्ये पूर्वीच्या काळाला अनुसरून घोड्यावर बसल्याने काय होते, अग्नीजवळ काम करण्याने काय होते, उन्हात राहण्याने काय होते वगैरे विषयांचे मार्गदर्शन केलेले आहे. उदा. 
घोटकारोहणं वातपित्ताग्निश्रमकृन्ममतम्‌ ।
मेदोवणर्कफघ्नं च हितं तद्‌ बलिनां परम्‌ ।।
... योगरत्नाकर

घोडा चालवणे हे वात-पित्त दोषांना वाढविणारे, अग्नी प्रदीप्त करणारे पण श्रम उत्पन्न करणारे असते; तसेच मेद, वर्ण व कफ यांचा नाश करणारे असते. म्हणूून घोड्यावरून प्रवास करणे हे केवळ बलवान मनुष्यासाठी हितकर होय. 
आधुनिक जीवनशैलीमध्ये घोड्यावर बसण्याची पाळी क्वचितच येत असली तरी अशा प्रकारच्या मार्गदर्शनावरून आधुनिक व्यवसाय करताना आरोग्याची कशी काळजी घ्यायला हवी हे समजून घेता येऊ शकते. एकंदरीत आयुर्वेदशास्त्रात व्यवसायिक आरोग्याचा विचार करावा लागतो हे समजते. 
प्रकृती व व्यवसायाचा विचार करणेही या ठिकाणी आवश्‍यक आहे. प्रकृतीचा आपल्या आवडीनिवडी, एकंदर शरीरशक्‍ती व प्रवृत्ती यांच्यावर मोठा प्रभाव असतो. व्यवसाय आवडीचा असला, स्वतःच्या स्वभावाला एकंदर प्रकृतीला साजेसा व अनुकूल असला तर त्यामुळे आरोग्य चांगले राहतेच पण व्यवसायातही प्रवीणता, कार्यक्षमता उत्तम राहते. 
व्यवसाय बैठ्या स्वरूपाचा व धावपळीचा अशा दोन प्रकारचा असू शकतो. 
कफ हा स्वभावतःच शांत, स्थिर, उत्तम बलयुक्‍त आणि उत्तम सहनशक्‍ती असणारा असल्याने धावपळ, प्रवास, ताण-तणावांनी युक्‍त व्यवसाय कफपकृतीच्या व्यक्‍ती निभावून नेऊ शकतात. मात्र वात-पित्त हे स्वभावतःच चंचल, तापट, नाजूक व संवेदनशील असल्याने अशा प्रकृतीच्या व्यक्‍तींसाठी फारसे ताणतणाव नसणारा, शांत व स्थिर स्वरूपाचा व्यवसाय अधिक योग्य असतो. 
आपल्या प्रकृतीला अनुरूप व्यवसाय निवडणे शक्‍य असले तर ते सर्वोत्तम होय. पण प्रत्येक व्यक्‍तीला ते शक्‍य होईलच असे नाही. अशा वेळी आपल्या व्यवसायाचे स्वरूप, आपल्या प्रकृतीचे स्वरूप आणि व्यवसायामुळे प्रकृतीवर होणारा परिणाम यांची माहिती करून घ्यायला हवी व तो आरोग्यासाठी प्रतकूल ठरणार नाही यासाठी आवश्‍यक ती उपाययोजना करायला हवी. 
सध्याच्या युगात संगणकावर काम करणारी असंख्य मंडळी असतात. मुख्य म्हणजे हे बैठ्या स्वरूपाचे काम असते. यात डोळ्यांवर अतिताण येणे साहजिक असते. प्रखर स्क्रीनच्या सान्निध्यात राहण्याने डोळ्यांमध्ये त्यांच्यामार्फत व संपूर्ण शरीरात उष्णता वाढत असते. संगणकावर काम करताना विशिष्ट रीतीने बसावे लागत असल्याने मान व पाठीवर ताण येत असतो. तसेच की बोर्ड व माऊस याच्या वापराने खांदे, हात, बोटे, मनगट यांच्यावर परिणाम होत असतो. शिवाय संगणकावर काम करणे हे बुद्धीला ताण देणारे व मेंदूला सतत व्यस्त ठेवणारे असते. या सर्व गोष्टींचा विचार करता संगणकावर काम करणाऱ्यां व्यक्‍तींना खालील गोष्टींकडे लक्ष द्यावे लागते.
* उष्णता कमी करणे, विशेषतः डोळ्यांची काळजी घेणे
* यासाठी पादाभ्यंग उत्तम असतो. 
पादाभ्यंगस्तु सुस्थैर्यनिद्रादृष्टिप्रसादकृत्‌ ।।
... योगरत्नाकर
पादाभ्यंगामुळे शरीरात स्थिरता उत्पन्न होते, झोप येण्यास मदत मिळते व मुख्य म्हणजे नजर प्रसन्न होते. पादाभ्यंग घृत तळपायाला लावून काशाच्या वाटीच्या साहाय्याने पादाभ्यंग करण्याने शरीरातील उष्णताही कमी होते.
* मौक्‍तिकभस्म, त्रिफळा घृत वगैरे डोळ्यांना हितकर द्रव्यांपासून तयार केलेले अंजन, उदा. "सॅन अंजन (क्‍लिअर किंवा ग्रे)' डोळ्यात घालण्यानेही डोळ्यांवरचा ताण कमी होतो.
* खांदे व पाठीची काळजी घेणे - मानेचे व पाठीचे व्यायाम उत्तम असतात तसेच नियमितपणे "संतुलन कुंडलिनी तेला'सारखे नसांना पोषक तेल लावण्यानेही उत्तम उपयोग होताना दिसतो.
* बुद्धीची व मेंदूची काळजी घेणे - बुद्धी-मेंदूला पोषक असे पंचामृत व साजूक तूप यांचा रोजच्या आहारात समावेश करता येतो. एकाग्रता वाढावी, मेंदूची कार्यक्षमता वाढावी व मुख्य म्हणजे मेंदूवरचा ताण कमी व्हावा यासाठी नेमाने ॐकार गूंजन, अनुलोम-विलोम, संतुलन अमृत क्रिया यांचा अवलंब करण्याचा उपयोग होताना दिसतो.
प्रवास आणि आरोग्य
आधुनिक काळात "प्रवास' हाही व्यवसायाचा एक महत्त्वाचा भाग होय. रोजच्या रोज गाडीतून वा रेल्वेतून प्रवास करणे, वारंवार देशातल्या देशात वा देशाबाहेर विमानाने प्रवास करणे असे प्रवासाचे अनेक प्रकार असू शकतात.
प्रवासामुळे वात वाढतो असे आयुर्वेदशास्त्र सांगते. विशेषतः सातत्याने प्रवास करण्याने व दूरदेशीचे प्रवास करण्याने हवा, पाणी, तापमान यांच्यात मोठे बदल होत असल्याने वात वाढण्याबरोबरच पचनसंस्थेवर ताण येतो, शरीरशक्‍ती कमी होते. प्रवास करणाऱ्यांनी खालील गोष्टी सांभाळण्याचा उपयोग होतो, 
* वातशमनासाठी प्रयत्न करणे - यात अंगाला नियमित अभ्यंग करणे, नाकात साजूक तुपाचे किंवा औषधांनी सिद्ध केलेल्या"नस्यसॅन घृता' सारख्या सिद्ध घृताचे थेंब टाकणे.
शक्‍य असेल तेव्हा तज्ज्ञ आयुर्वेदिक परिचारकाकाडून शास्त्रोक्‍त पद्धतीने अभ्यंग व स्वेदन करून घेणे.
* पचनाची काळजी घेणे - प्रवासामुळे अन्न आणि जागा बदलली तरी शक्‍यतोवर जेवणाच्या वेळा सांभाळण्याचा खूप उपयोग होतो. प्रवासामुळे पचनावरचा ताण कमी होण्यासाठी जेवणानंतर "संतुलन अन्नयोग गोळ्या' किंवा अविपत्तिकर चूर्णासारखे पाचक चूर्ण घेता येते. जेवण प्रकृतीला अनुकूल व पचायला हलके असण्याकडे लक्ष देणेही उत्तम असते. 
* प्रवासामध्ये सर्वाधिक लक्ष द्यावे लागते ते पाण्याकडे. पाणी बदलले तरी पचन बिघडण्याचा सर्वाधिक संभव असतो. त्यामुळे शक्‍यतो प्रवासातही उकळलेले 
पाणी पिण्याकडे लक्ष द्यावे. 
* नियमित प्रवास करणाऱ्यांनी वातशमनासाठी आणि पचन व्यवस्थित राहण्यासाठी अधून मधून अनुवासन बस्ती घेण्याचाही चांगला उपयोग होताना दिसतो.
रात्रपाळी आणि आरोग्य
रात्रपाळीचा व्यवसाय हा सर्वात अवघड व्यवसाय समजावा लागतो. निसर्गाच्या विरोधात जाऊन कराव्या लागणाऱ्या या व्यवसायामुळे वात तसेच पित्त असे दोन्ही दोष असंतुलित होतात, पचनसंस्थेवर ताण येतो तसेच हळूहळू शरीरशक्‍तीही कमी कमी होत जाते. त्यातल्या त्यात कफप्रकृत्तीसाठी असा व्यवसाय सहन होऊ शकला तरी त्यांनीही प्रकृतीची खूप काळजी घ्यावीच लागते. रात्रपाळी करावी लागणाऱ्यांना खालील गोष्टींकडे लक्ष द्यायला हवे, 
* झोपण्यापूर्वी अविपत्तिकर चूर्ण किंवा "सॅनकूल चूर्णा'सारखे चूर्ण घेणे. यामुळे पचनसंस्थेतील वाढलेल्या पित्ताचे शमन होते.
* स्नानाच्या पूर्वी अंगाला अभ्यंग करण्याने वाढलेला वात संतुलित होण्यास मदत मिळते तसेच शरीरशक्‍ती भरून येण्यास उपयोग होतो. 
* सकाळी गुलकंद, मोरावळा, "संतुलन पित्तशांती'सारख्या गोळ्या घेण्याने पित्त कमी होते. 
* आहारात साजूक तूप, लोणी, पंचामृत यांचा समावेश करण्यानेही वात-पित्तदोषांचे शमन होऊन शरीरशक्‍ती चांगली राहण्यास मदत मिळते. 
* पादाभ्यंग करण्याने अतिरिक्‍त उष्णता कमी होते. 
बैठे काम आणि आरोग्य
अनेकांचा बैठ्या स्वरूपाचा व्यवसायही असतो. अशा लोकांना नियमित व्यायाम करण्याची सवय लावून घेणे इष्ट असते. 
* बसून बसून पाठ-मानेत विकार उत्पन्न होणार नाहीत याकडे लक्ष द्यावे लागते. त्यासाठी मान-पाठीचे विशेष व्यायाम करण्याचा, आठवड्यातून दोन-तीन वेळा पाठीला व मानेला "संतुलन कुंडलिनी तेल' लावण्याचा उपयोग होताना दिसतो.
* या व्यक्‍तींनी रात्रीचे जेवण अगदी हलके घेणे चांगले असते. 
* दुपारची झोप टाळणे हितावह असते. 
* बसून बसून मन व बुद्धी कंटाळले तर त्यातून बाहेर पडण्यासाठी तंबाखू किंवा वारंवार चहा-कॉफी पिण्याची, सतत काही खाण्याची सवय लागू शकते. यातून नंतर अजूनच नुकसान होणार असते हे लक्षात ठेवणे चांगले.
बोलणे आणि आरोग्य
काही व्यवसायात सातत्याने बोलणे हा एक मुख्य भाग असतो. डॉक्‍टर, वकील, शिक्षक वगैरे व्यवसायात तर बोलणे महत्त्वाचे असते. बोलण्याने शक्‍तीचा मोठ्या प्रमाणावर ऱ्हास होत असतो. म्हणूनच आयुर्वेदाने अति प्रमाणात बोलणे हे "साहस' म्हणजे आरोग्याच्या दृष्टीने अहितकर सांगितले आहे.
* व्यवसायामुळे फार बोलावे लागणाऱ्या व्यक्‍तींनी सकाळी च्यवनप्राश, धात्री रसायन किंवा "सॅनरोझ'सारखे रसायन सेवन करण्याची सवय ठेवावी
* आठवड्यातून एक-दोन वेळा हळद-मीठ टाकलेल्या गरम पाण्याच्या गुळण्या करण्याचा उपयोग होताना दिसतो. 
* दिवसभर थोडे थोडे पाणी पिण्याचाही फायदा होताना दिसतो.
थोडक्‍यात, प्रत्येकाने आपापल्या व्यवसायानुरूप व प्रकृतीनुरूप आहार-आचरणात योग्य ते बदल केले, आवश्‍यक त्या औषध-रसायनांचा उपयोग करून घेतला तर त्यातून आरोग्य टिकवता येईल व कामाची प्रतही वाढवता येईल.

Friday, March 20, 2009

उत्तरे तुमच्या प्रश्‍नांची

प्रश्‍न - माझी मुलगी 12 वर्षांची आहे पण सध्या तिच्या केसात दोन-तीन पांढरे केस मिळाले. तिच्या केसात भरपूर कोंडाही होतो, तरी यावर काही उपाय सुचवावा. संगणकासमोर आठ तास काम केल्यावर डोळे दुखतात. डोळ्यांचा शीण घालविण्यासाठी काही अंजन सुचवावे.
- हर्षदा मोडक, पुणे
उत्तर - केस पांढरे होणे, केसात कोंडा होणे हे मुख्यत्वे पित्त असंतुलनाचे लक्षण आहे. तसेच के"सांना हवे ते पोषण न मिळाल्यानेही केस अकाली पांढरे होऊ शकतात. केसांना हितकर द्रव्यांनी सिद्ध केलेल्या "संतुलन व्हिलेज हेअर तेला''सारखे तेल रोज केसांना लावणे व शिकेकाई, रिठा, नागरमोथा वगैरे द्रव्यांनी किंवा तयार "सुकेशा' मिश्रणाने केस धुणे आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे रासायनिक द्रव्यांपासून बनविलेल्या उत्पादनांचा वापर केसांसाठी न करणे हे सर्व केसांसाठी हितकर होय. पित्तसंतुलनासाठी "सॅन रोझ (शांती रोझ)', "संतुलन पित्तशांती गोळ्या' तसेच केसांच्या पोषणासाठी "हेअरसॅन गोळ्या'' घेणेही चांगले. संगणकामुळे डोळ्यांचे नुकसान होऊ नये यासाठी "सॅन अंजन - क्‍लिअर' सारखे अंजन डोळ्यात घालण्याचाही उपयोग होतो. डोळ्यांचा शीण घालविण्यासाठी डोळ्यांवर गुलाबपाण्याच्या घड्या ठेवणे, संगणकावर सतत आठ तास काम न करता अधून मधून पाच मिनिटे डोळे मिटून डोळ्यांना विश्रांती देणे, तोंडात चूळ भरून गाल फुगवून डोळ्यावर थंड पाण्याचे हबके मारणे वगैरे उपाय केल्यास डोळ्यांवर येणारा ताण कमी व्हायला मदत होते.
प्रश्‍न - मी "फॅमिली डॉक्‍टर''ची नियमित वाचक आहे. माझे वय 16 वर्षे असून माझ्या चेहऱ्यावर खूप मुरुमे आहेत. तसेच दिवसेंदिवस त्वचा काळवंडत चालली आहे. माझी उंची चार फूट नऊ इंच इतकी कमी आहे. कृपया मार्गदर्शन करावे.
- मंजिरी देशमुख, पुणे
उत्तर - मुरमे, त्वचा काळवंडणे वगैरे त्रास शरीरामधल्या व रक्‍तामधल्या अशुद्धीमुळे होऊ शकतात. पाळी नियमित येते आहे व पुरेसा रक्‍तस्राव होतो आहे, तसेच पोट साफ होत आहे याकडे लक्ष ठेवावे. रक्‍तशुद्धीच्या दृष्टीने मंजिसार आसव, "मंजिष्ठासॅन गोळ्या' वगैरे औषध घेण्याचा उपयोग होताना दिसतो. चेहऱ्याला "संतुलन रोझ ब्युटी'सारखे तेल व संपूर्ण अंगाला "संतुलन अभ्यंग तेला''सारखे तेल लावण्याचाही चांगला उपयोग होईल.
स्नान करतेवेळी साबणाऐवजी "सॅन मसाज पावडर''सारखे रक्‍तशुद्धीकर द्रव्यांनी तयार केलेले उटणे वापरणेही उत्तम असते. अस्थीधातूची ताकद वाढवणारे योग उदा. "मॅरोसॅन'' रसायन, डिंकाचे लाडू, दूध, खारीक चूर्ण वगैरे घेण्याचा उंची वाढण्यासाठी उपयोग होऊ शकतो.
प्रश्‍न - मी "फॅमिली डॉक्‍टर'' नियमित वाचते तसेच "साम'' वाहिनीवरील आपले कार्यक्रम नियमित पाहते. त्यात तुम्ही कोरफडीचा गर खाण्याबद्दल सांगितले होते. मी एकदा चमचाभर कोरफडीचा गर खाऊन बघितला पण पुन्हा खाण्याची हिंमत होत नाही. कृपया कोरफड कशी खाता येईल याविषयी मार्गदर्शन करावे.
- मेधा काकडे, पुणे
उत्तर - चिकट व बुळबुळीत असल्याने काही जणांना कोरफडीचा गर घेणे अवघड जाते. हा चिकटपणा कमी करण्यासाठी खालील प्रयोग करता येतो. छोट्या कढईमध्ये चमचाभर कोरफडीचा गर टाकून मंद आचेवर परतून घ्यावा. चिकटपणा कमी झाला की त्यावर चिमूटभर हळद टाकून सेवन करावा. अथवा कोरफडीचा गर पाण्याच्या घोटाबरोबर गिळणेही सोपे जाते.
प्रश्‍न - मला तीन वर्षांपासून डोकेदुखीचा खूप त्रास आहे. कधी डोक्‍याचा मागचा भाग, कधी मस्तकावरचा भाग तर कधी कानाच्या वरील डोक्‍याचा भाग दुखतो. हे दुखणे मला बारावी पासून सुरू झाले आहे. झोपायला वेळेत जाऊनही मला वेळेवर झोप लागत नाही, कृपया सल्ला द्यावा.
- शीतल जोशी, पुणे
उत्तर - वेळेवर झोप न मिळाल्याने पित्त वाढल्याने अशा प्रकारे डोके दुखू शकते. यासाठी पादाभ्यंग उत्तम ठरावा. पादाभ्यंग म्हणजे तळपायांना "संतुलन पादाभ्यंग घृत' लावून शुद्ध काशाच्या वाटीने 10-10 मिनिटे चोळणे. याप्रमाणे काही दिवस रोज पादाभ्यंग करण्याचा उपयोग होईल. रात्री झोपण्यापूर्वी नाकात साजूक तुपाचे किंवा "नस्यसॅन घृता''चे दोन-तीन थेंब टाकण्याचाही उपयोग होईल.
पित्त कमी होण्याच्या दृष्टीने "सॅनकूल चूर्ण'', "संतुलन पित्तशांती गोळ्या'', अविपत्तिकर चूर्ण घेण्याचाही उपयोग होईल. रात्री झोपताना योगनिद्रा संगीत ऐकण्यानेही मन शांत होऊन झोप लागायला मदत मिळते. दहा मिनिटे ॐकार म्हणण्याचाही उपयोग होतो.
- डॉ. श्री. बालाजी तांबे

स्वस्थस्य स्वास्थ्यरक्षणम्‌

जीवन कसे जगावे या विषयी सांगोपांग मार्गदर्शन करणारे भारतीय शास्त्र म्हणजे "आयुर्वेद''. आयुर्वेदाची पाळेमुळे आपल्या संस्कृतीमध्येच खोलवर रुजलेली असली तरी "शास्त्र'' म्हणून जनसामान्यांना याची माहिती नाही असे चित्र होते. "स्वस्थस्य स्वास्थ्यरक्षणम्‌'' म्हणजे आरोग्य जपणे हा मूळ हेतू असलेले आयुर्वेदशास्त्र घरोघरी पोचविण्याच्या दृष्टीने "आयुर्वेद उवाच'' हे सदर सुरू केले.
आयुर्वेद शिकण्यासाठी एखादा विद्यार्थी महाविद्यालयात जेव्हा प्रवेश करतो, तेव्हा त्याला जो विषय शिकवला जातो, तो विषय "आयुर्वेद उवाच'' सदरात माहिती देण्यास सुरुवात केली. पण वैद्यक शिकणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी भषा व पद्धत वेगळी असते कारण त्यांनी पूर्वतयारी केलेली असते. सुशिक्षित परंतु वैद्यकीय शाखेचा अभ्यास नसलेले अगदी सामान्य मनुष्य, गृहिणी असा वाचक वर्ग डोळ्यासमोर ठेवून "आयुर्वेद उवाच'' या सदरात विषय समजावण्याचा प्रयत्न केला. महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांना पण त्याचा उपयोग होऊ शकला.
"फॅमिली डॉक्‍टर'' पुरवणी सुरू झाली ती धनत्रयोदशीच्या दिवशी. हाच दिवस धन्वंतरी पूजनाचाही असतो. म्हणूनच पहिल्या अंकाच्या आयुर्वेद उवाच या सदरात धन्वंतरी या आयुर्वेदाच्या देवतेचे स्तवन केले. स्तवनाचा नुसता शब्दशः अर्थ न पाहता त्यात अभिप्रेत असलेला आरोग्यविषयक अर्थही समजून घेतला. धन्वंतरी ही आयुर्वेदाची देवता, तर देवदेवतांचे वैद्य म्हणजे अश्‍विनीकुमार. तेव्हा दुसऱ्या अंकात अश्‍विनीकुमार या जुळ्या वैद्यांची माहिती घेतली. धन्वंतरी व अश्‍विनीकुमार या पूजनीय अभिव्यक्‍तींची माहिती घेऊन पुढे आयुर्वेदाच्या अभ्यासाला सुरुवात केली.
आयुर्वेदाला प्राचीन परंपरा आहे. चतुर्वेदांपैकी अथर्ववेदाचा उपवेद असणारा आयुर्वेद सर्वप्रथम फक्‍त स्वर्गात होता. प्राचीन काळच्या मुनी-ऋषींनी तो समाजकल्याणाच्या दृष्टीने स्वर्गातून पृथ्वीवर आणला. याविषयीचे जे काही संदर्भ प्राचीन ग्रंथात सापडतात त्यांची माहिती पाहिली. आयुर्वेदाचे प्राचीन ग्रंथ, त्यांचे विषय, त्यांचे लेखक यांच्याविषयी जाणून घेतले.
आयुर्वेद हे अतिशय विस्तृत असे शास्त्र आहे. आरोग्यरक्षणापासून ते रोगनिवारणापर्यंत, गर्भसंस्कारापासून ते पुनर्जन्मापर्यंत असंख्य गोष्टींविषयीची माहिती त्यात दिलेली आहे. या सर्व विषयांचे वर्गीकरण करण्याच्या दृष्टीने अष्टांगे मांडली आणि कायचिकित्सा, कौमारभृत्यतन्त्र, ग्रहचिकित्सा, ऊर्ध्वांङगचिकित्सा, शल्यतंत्र, अगदतंत्र, वाजीकरण, रसायनचिकित्सा ही आठ अंगे असणारा आयुर्वेद अस्तित्वात आला. आरोग्य शास्त्रातील सर्व विषयांचा अंतर्भाव या अष्टांगात कसा होतो हे आपण "अष्टांग आयुर्वेद' या शीर्षकाखाली पाहिले.
आयुर्वेदाविषयीची मूलभूत माहिती घेतल्यानंतरचा महत्त्वाचा विषय म्हणजे "स्वस्थवृत्त'. संपन्न जीवनासाठी आरोग्य आवश्‍यक असतेच पण आरोग्यरक्षण हे प्रत्येकाचे आद्यकर्तव्य आहे हे स्वस्थवृत्ताद्वारे आयुर्वेदाने सांगितले. स्वस्थवृत्ताचे महत्त्व पाहिल्यानंतर आयुर्वेद उवाच या सदरात "दिनचर्ये'ची माहिती सुरू केली. सकाळी उठल्यापासून ते रात्री झोपेपर्यंत आरोग्यरक्षणाच्या दृष्टीने प्रत्येक व्यक्‍तीने काय काळजी घ्यायला हवी याची समग्र माहिती यात दिली गेली, सकाळी किती वाजता उठायचे, दात-हिरड्यांसाठी हितकर द्रव्ये कोणती, स्नानाचे फायदे काय, डोळ्यांची काळजी कशी घ्यावी, नियमित व्यायामाचे फायदे काय असतात, जेवण किती वाजता करायचे, रोज अंगाला तेल लावण्याने काय उपयोग होतो अशा अनेक विषयांची माहिती आपण स्वस्थवृत्तातील दिनचर्या या विभागात घेतली. साध्या साध्या उपायांनी आरोग्य कसे राखता येऊ शकते हे यातून कळू शकते.
आयुर्वेद हे जीवन जगण्याचे शास्त्र आहे, त्यामुळे ते फक्‍त शारीरिक आरोग्यापुरते मर्यादित नाही तर त्यात मनाचे संतुलन, समाजात राहताना काय तारतम्य बाळगायला हवे या विषयांचेही मार्गदर्शन केलेले आहे. हा सर्व भाग "सद्‌वृत्त'' या शीर्षकाखाली मांडला.
आपण राहतो त्या देशाचा, आपण ज्या वातावरणात राहतो त्या हवामानाचा आपल्या आरोग्यावर मोठा प्रभाव असतो. हवामानामुळे शरीर-मनामध्ये कसे आणि काय बदल होत असतात हे समजून घेऊन यातल्या शरीरास उपकारक बदलांचा अधिकाधिक फायदा करून घेण्याच्या दृष्टीने व हानिकारक बदलांमुळे कमीत कमी नुकसान होईल या दृष्टीने काय काळजी घ्यावी लागेल याविषयी माहिती "ऋतुचर्या'' या विभागात दिली. भारतीय कालगणनेनुसार जे सहा मुख्य ऋतू सांगितले त्यांची लक्षणे वगैरे माहिती यामुळे होऊ शकली.
कोणतीही वस्तू स्थिर राहणे अपेक्षित असेल तर तिला कमीतकमी तीन खांबांचा आधार असावा लागतो. आरोग्यासाठीही असे तीन खांब आयुर्वेदाने सांगितले, आहार, निद्रा व ब्रह्मचर्य अर्थात शुक्रधातुरक्षण. सहजभाव असणाऱ्या या तीन विषयांचे संतुलन साधल्यास काय फायदे होतात, अतियोगाने वा पूर्णपणे उपेक्षित ठेवल्याने काय नुकसान होते आणि हे संतुलन कसे साधायचे याविषयीची माहिती "त्रयोपस्तंभ'' या शीर्षकाखाली घेतली.
(क्रमशः)
- डॉ. श्री बालाजी तांबे

क्षय

अश्‍विन महिन्यातील द्वादशी म्हणजे गुरुद्वादशी. याच दिवसाला म्हणतात वसुबारस. गोठा साफ करून त्यात हव्या असलेल्या सुधारणा करून, गुरे स्वच्छ करून, गोठ्यात धूप जाळून वसुबारसेच्या दिवशी गोठ्यात सवत्स गाईची पूजा केली जाते. परंतु, अशा रीतीने फक्‍त एक दिवस गोठा स्वच्छ ठेवला तर काम भागेल का? गुरे म्हणजे कुटुंबातील एक घटक आहे असे समजून त्यांच्याकडे पूर्वीच्या काळी लक्ष दिले जात असे. गुरांना जेथे ठेवत ती जागाही भरपूर मोठी असे. गलिच्छ गोठे क्वचित प्रसंगीच पाहायला मिळत असत. परंतु माणसाचा आळस व लोभ वाढल्याने कमी जागेत अधिक गुरे ठेवली गेल्याने गोठ्यात स्वच्छता राहीनाशी झाली.
ही सर्व चर्चा कशासाठी, तर क्षय हा रोग संसर्जजन्य असून तो गुरांकडून येतो असे समजले जाते. पूर्वीच्या काळी क्षय हा एक जीवघेणा आजार होता, पण गेल्या काही वर्षात क्षयावरच्या रोगांवरचे संशोधन मोठ्या प्रमाणात झाल्यामुळे हा रोग काही अंशी आटोक्‍यात आलेला आहे.
तरीही भारतात दरवर्षी सुमारे 18 ते 20 लाख लोकांना क्षयाची लागण होते असे म्हणतात. माहीत नसलेल्या गोष्टीला गणितात क्ष किंवा य (क्षय) अशी संज्ञा देतो. परंतु या रोगाची आता पूर्ण माहिती झालेली आहे. त्याला क्ष-य म्हणण्याचे कारण उरलेले दिसत नाही. पूर्वीच्या काळी त्याला बरोबर उलटे म्हणजे यक्ष्मा किंवा राजयक्ष्मा का म्हणत असत हेही कळायला मार्ग नाही. "य' धातूने वायुतत्त्वाचा बोध होतो फुप्फुसात वायूतत्त्वचा संचार कमी झाला की क्षय असे नाव पडले असावे.
या रोगाला राजयक्ष्मा, क्षय, टी.बी. असे काहीही म्हटले तरी हा रोग जीवघेणा व दीर्घकाळ चालणारा खराच. हा रोग म्हणजे फुप्फुसांचा रोग असे सर्वसाधारण समजले जात असले तरी तो शरीरात इतर ठिकाणीही होऊ शकतो. याचा प्रादुर्भाव झाला असता बऱ्याच वेळा छोट्या गाठी येऊ शकतात, लहान आतड्यात, मूत्रपिंडाच्या ठिकाणी, हाडांच्या ठिकाणी, जननेंद्रियांच्या ठिकाणी हा रोग झालेला दिसतो. तो उग्र झाला तर एकाहून अधिक अवयवांना लागण होते व रोग्याकडून इतरांनाही संसर्ग झालेला दिसतो. हा आजार संसर्गजन्य आहे. झालेला रोग बरा करण्यासाठी, रोग साथीने पसरू नये व एकूणच प्रतकारशक्‍ती वाढवण्यासाठी धूमचिकित्सेचा खूप उपयोग होतो.
सकाळ-संध्याकाळ घरात विशिष्ट द्रव्यांचा धूप (उदा. संतुलन प्युरिफायर धूप) नित्यनियमाने जाळण्याने रोगांचे जंतू पसरू नयेत म्हणून खूप उपयोग होतो. पूर्वी मोठ्या प्रमाणावर यज्ञ, याग वगैरेंद्वारे निर्जंतुकरण व निसर्ग संतुलन साधत असते.
रात्री बरेच दिवस खोकला येत असला, खोकल्याची उबळ आल्यावर सारखे उठून बाहेर थुंकायला जावे लागत असले तर क्षयाची शंका घेतली जात असे. सारखे सारखे उठून बाहेर जायला लागू नये म्हणून ठेवलेली पिकदाणी व्यवस्थित बंद केली नाही, खोकताना अत्यंत काळजी घेतली नाही तर थुंकीवाटे उडालेले क्षयाचे जंतू वातावरणात तरंगत राहतात इतरांना क्षयाची लागण करू शकतात. ज्यांची प्रतकारशक्‍ती उत्तम आहे त्यांना क्षय होत नाही.
शरीरात प्रतकार करणाऱ्या पेशींचे सैन्य कधीही कमकुवत होता कामा नये हे क्षयरोगाच्या प्रतकारासाठी लक्षात ठेवणे खूप आवश्‍यक आहे. मधुमेहाचे रोगी, यकृताचे काम नीट न चालणाऱ्या व्यक्‍ती, एड्‌स असलेल्या व्यक्‍तीची प्रतकारशक्‍ती कमी होऊ शकत असल्याने त्यांना क्षयाची लागण लवकर होऊ शकते. तसेच कर्करोगी वा दीर्घकाळपर्यंत कॉर्टिझोनसारखे औषध घेतलेले रोगी यांना क्षयाची लागण लवकर होऊ शकते असे म्हणतात. गलिच्छ जागी राहणारे, झोपडपट्टीत राहणारे, फूटपाथवर राहणारे, तुरुंगासारख्या कमी जागेत खूप गर्दीत राहणारे या सर्वांना क्षयाची बाधा होण्याची शक्‍यता अधिक असते. तेव्हा अशा गोष्टी टाळणे आवश्‍यक असते.
क्षयरोगाचा प्रथम मारा फुप्फुसांवर होत असल्याने अति धूम्रपान वा अति मद्यपान करून फुप्फुसे कमजोर झालेल्यांना क्षयाची लागण लवकर होऊ शकते. क्षयाचा इलाज करत असणारे परिचारक वा डॉक्‍टर्स यांनाही लागणीपासून बचावण्यासाठी काळजी घ्यावी लागते.
थोडासा तप व बरोबर खूप दिवस चाललेला खोकला, थुकींचे बेडके पडणे अशी लक्षणे दिसल्यास ताबडतोब तपासणी करून योग्य सल्ला न घेतल्यास त्रास होण्याची शक्‍यता असते. केवळ गरीब वा गलिच्छ वस्तीत राहणाऱ्यांनाच नव्हे तर अनेक श्रीमंत मंडळीही क्षयाला बळी पडल्याचा इतिहास आहे.
सिक ताणामुळे शरीर खालावलेले असले व त्यावरचा मानवरचा अधिकार कमी झालेला असला तरीसुद्धा क्षयाची लागण होऊ शकते. राजयक्ष्मा असे याचे दुसरे नाव आहे म्हणजे हा रोग राजांना होतो असे नव्हे तर तो सर्व रोगांचा राजा असल्यासारखा असल्याने व त्यावर ताबडतोब इलाज करणे अपेक्षित असल्याने त्याला राजयक्ष्मा म्हटले गेले असावे.
क्षयरोगाच्या तपासणीसाठी थुंकीच्या तपासणीबरोबर छातीचा एक्‍स रे काढणेही आवश्‍यक असते. भारतासारख्या ठिकाणी क्षयरोगाचा खूप प्रसार झालेला दिसतो. प्रत्येकाला लहानपणीच क्षयावरची लस टोचलेली असल्याने प्रतकारशक्‍ती असते पण क्षयाच्या जंतूंनी शरीरात प्रवेश केल्यास ते कुठेतरी कमकुवत ठिकाणी दबा धरून राहतात व वेळप्रसंगी बाहेर येऊन व्यक्‍तीवर घाला घालतात. म्हणून जंतू शरीरात शिरल्याचे खूप दिवसांपर्यंत कळून येत नाही. त्यामुळे चांगल्या परिस्थितीतील सर्वसामान्यालाही हा रोग होऊ शकतो. तसेच क्षयरोगाचे जंतू अति हुशार असल्याने इलाज सुरू केल्यावर रोग बरा झाल्याची लक्षणे उत्पन्न होतात पण जंतू मात्र दुसरीकडे जाऊन लपून बसतात व वेळप्रसंगी डोके वर काढून रोग वाढवितात. खोकला झालेल्या प्रत्येकाला वा तसेच कफ बाहर पडलेल्या प्रत्येकाला क्षयरोग असतो असे नसते. पण बेडक्‍यात हलके हलके रक्‍त दिसायला लागले तर मात्र क्षयाची चिकित्सा करणे नक्की आवश्‍यक ठरते.
क्षयरोगाच्या औषधांमुळे इतर त्रास झालेले दिसल्यास दिलेली औषधे बदलणे व एकूणच इलाजदपद्धती बदलणे आवश्‍यक असते. पचनाचा वा अंग दुखण्याचा त्रास दिसल्यास क्षयाचा संशय घेऊन त्यावरचा इलाज सुरू करण्यात येतो पण रुग्णाला आराम न वाटता औषधांचा दुष्परिणाम झालेला दिसतो. अशा वेळी वैद्यकीय सल्ला घेऊन योग्य ते उपचार करणे आवश्‍यक असते. तसेच क्षयरोग पूर्णपणे बरा झाल्याचे तपासणीत आढळत नाही तोपर्यंत नीट औषधोपचार व पथ्ये पाळणे आवश्‍यक असते.
क्षयाच्या रोग्याला घरात ठेवूनच उपाययोजना करता येते परंतु त्याच्या थुकींची विल्हेवाट नीट लावणे आवश्‍यक असते. त्याने वापरलेले कपडे, आजूबाजूची जागा फिनेलसारखे द्रव्य वापरून निर्जंतुक करणे आवश्‍यक असते. सध्या क्षयावर मोठ्या प्रमाणात संशोधन होऊन औषधे सापडलेली असली तरी मुळात क्षयाची लागण होऊ नये यासाठी काळजी घेणे अधिक महत्त्वाचे असते.
क्षयाचा आजार होऊ नये असे वाटत असणाऱ्यांनी स्वच्छतेचा मंत्र पाळणे, प्रकृतीनुरूप योग्य प्रमाणात पौष्टिक व पूरक आहार घेऊन प्रतिकारशक्‍ती वाढवणे, आहारात दूध, फळे पालेभाज्या वगैरेंचा समावेश करणे, मैथुनात शरीरशक्‍तीचा अतिव्यय होणार नाही याकडे लक्ष ठेवणे, धूम्रपान, मद्यपान टाळणे आवश्‍यक असते. आयुर्वेदानुसार डिंकाचे लाडू, "संतुलन मॅरोसॅन', "संतुलन शांतीरोझ'' किंवा "संतुलन आत्मप्राश'सारखे रसायन सेवन करण्याने प्रतिकारशक्‍ती चांगली राहून क्षयरोगाचा यक्षप्रश्‍न सोडविता येईल.
- डॉ. श्री. बालाजी तांबे

ad