Showing posts with label लग्न. Show all posts
Showing posts with label लग्न. Show all posts

Tuesday, August 30, 2011

उपवर

आरोग्याची काळजी लग्न ठरल्यावर नव्हे, तर "उपवर' वयापासूनच घ्यायला हवी. मुलगा-मुलगी या दोघांचेही आरोग्य जितके चांगले, तितके लग्नानंतरचे सहजीवन सोपे असणार, हे वेगळे सांगायची गरज नाही. आज आपण हरतालिकेच्या निमित्ताने "उपवर' वयातील मुलीने आरोग्याची काळजी कशी घ्यावी, याची माहिती घेणार आहोत.

उपवर म्हणजे विवाहयोग्य, लग्नासाठी तयार. लग्न ठरले, की लग्नाची तयारी, धावपळ हे सगळे जोरात सुरू होते. लग्नाचा समारंभ सुखरूप पार पडावा म्हणून घरातील प्रत्येक जण आपापल्या परीने झटत असतो; मात्र या सगळ्यात आरोग्याकडे दुर्लक्ष करून चालत नाही, त्यातही स्वतः नवऱ्या मुलीने तर आरोग्यासाठी खूपच दक्ष राहणे आवश्‍यक असते.

अर्थात आरोग्याची काळजी लग्न ठरल्यावरच नाही तर "उपवर' वयापासूनच घ्यायला हवी. मुलगा-मुलगी या दोघांचेही आरोग्य जितके चांगले, तितके लग्नानंतरचे सहजीवन सोपे असणार, हे वेगळे सांगायची गरज नाही. आज आपण हरतालिकेच्या निमित्ताने "उपवर' वयातील मुलीने आरोग्याची काळजी कशी घ्यावी, याची माहिती घेणार आहोत.

"उपवर' वयात मुलीला सौंदर्य सर्वांत अधिक हवेहवेसे वाटणे स्वाभाविक आहे. पण खऱ्या सौंदर्याला आरोग्याची जोड असणे आवश्‍यक असते. मेक-अपच्या साह्याने त्वचेवर उसना उजळपणा आणता आला, तरी उपवर वयात आणि लग्नानंतरही त्वचेची सतेजता, लवचिकता, घट्टपणा, मृदुता या गोष्टी अधिक महत्त्वाच्या असतात. एखाद्या दिवशी केसांची स्टाइल करता आली तर एरवी रेशमी, निरोगी केसच खरी साथ देणार असतात. डोळे, नखे, ओठ या सर्वच गोष्टी सजवता आल्या तरी मुळात निरोगी असाव्याच लागतात. त्यासाठी "उपवर' वयापासून स्वतःकडे लक्ष देणे भाग असते.
सौंदर्यासाठी महत्त्वाच्या अशा शरीर अवयवांच्या आरोग्याची जोपासना कशी करावी, हे थोडक्‍यात याप्रमाणे सांगता येईल. मुलगा व मुलगी या दोघांनाही पुढील उपचारांचा फायदा होईल.

1. त्वचा - आयुर्वेदाने त्वचेला हितकर अशी "वर्ण्य' द्रव्ये सांगितलेली आहेत. अनंतमूळ, हळद, चंदन, कोरफड, नागरमोथा, पद्मकाष्ठ, कोष्ठ वगैरे वनस्पती त्वचेची कोमलता व मृदुता कायम ठेवतात, शिवाय त्वचेचे पोषण करून त्वचा उजळण्यास, घट्ट राहण्यास व निरोगी राहण्यास मदत करतात. प्रकृतीनुसार जशी स्निग्ध, कोरडी किंवा मिश्र स्वरूपात त्वचा असेल, त्यानुसार या वर्ण्य द्रव्यांची निवड करून विशेष पॅक किंवा उटणी, उदा. "सॅन वात फेस पॅक', "सॅन पित्त फेस पॅक', "सॅन मसाज पावडर' लेप बनवता येतात व त्यांचा नियमित वापर करण्याने त्वचेचे सौंदर्य तसेच आरोग्यही कायम राहू शकते.
त्वचा वातदोषाचे स्थान आहे व त्वचेच्या सौंदर्यासाठी, आरोग्यासाठी हा वातदोष संतुलित राहणे आवश्‍यक असते. अभ्यंग हा उपचार यासाठी उत्तम असल्याने नियमित अभ्यंग करण्याने त्वचा सतेज, कोमल, दृढ व निरोगी राहते.

2. केस - वर्ण्य द्रव्यांप्रमाणेच आयुर्वेदाने केसांना हितकर असणारी "केश्‍य' द्रव्ये सांगितलेली आहेत. ही द्रव्ये केस धुण्यासाठी तसेच डोक्‍यावर लेप करण्यासाठी वापरता येतात. उदा. शिकेकाई, रिठा, नागरमोथा वगैरे द्रव्ये केसांची हानी न करता त्यांना स्वच्छ करणारी असतात. कोरफड, मेंदी, जास्वंदसारख्या वनस्पतींमुळे केस मऊ, रेशमी होण्यास मदत मिळते. आयुर्वेदामध्ये केस लांब होण्यासाठी, केस पांढरे होऊ नयेत यासाठी विशिष्ट लेप सांगितले आहेत. केसांचे सौंदर्य तसेच आरोग्य टिकविण्यासाठी केसांचे धूपन करण्याचीही पद्धत आहे.
केस हाडांशी संबंधित असतात व हाडांवर वातदोषाचा प्रभाव असतो. वातदोष बिघडवण्यात, तसेच डोक्‍यात उष्णता वाढल्यास केसांच्या अनेक तक्रारी उद्भवू शकतात. त्यामुळे डोक्‍याला केश्‍य द्रव्यांनी सिद्ध केलेले व शीतल गुणधर्माचे तेल लावणे चांगले असते. "संतुलन व्हिलेज हेअर तेला'सारखे तेल नियमित लावण्याने केसांचे पोषणही होते.

3. डोळे - डोळ्यांच्या सौंदर्यासाठी करावयाच्या बाह्य उपचारांमध्ये महत्त्वाचे म्हणजे काजळ. याने डोळे स्वच्छ होतात, जंतुसंसर्ग होण्यास प्रतिबंध होतो व डोळ्यांचे आरोग्य टिकून राहते. मोतीभस्म, त्रिफळा घृत वगैरेंनी युक्‍त "सॅन अंजना'सारखे काजळ असले, तर त्यामुळे डोळ्यांवरचा ताण दूर होऊन डोळे तेजस्वी राहण्यासाठी मदत मिळते. आठवड्यातून एक - दोन वेळा त्रिफळा, लोध्र वगैरे नेत्रशुद्धिकर द्रव्यांनी सिद्ध पाण्याने डोळे धुतल्याने सुंदर व निरोगी राहण्यास मदत मिळते.

4. नखे - नखे काळजीपूर्वक कापणे आवश्‍यक असतेच, पण नखांच्या शेजारची त्वचा घट्ट व स्निग्ध राहणे आवश्‍यक असते. वाढलेले वय सर्वप्रथम हाताच्या बोटांवर समजते असे म्हणतात. नखे व आजूबाजूची त्वचा नीट राहण्यासाठी आठवड्यातून एक-दोन वेळा कोरफडीचा ताजा गर लावता येतो. लिंबाचा रस व मध यांचे मिश्रण काही वेळ लावून ठेवण्यानेही नखे, बोटे चांगली राहतात.

5. शरीरबांधा - बांधा सुडौल असणे हेही सौंदर्याचे एक लक्षण होय. बांधा प्रकृतीनुसार ठरत असला तरी तो सुबद्ध राहण्यासाठी प्रयत्न करता येतात. बाह्य उपचारांचा विचार करता अंगाला नियमितपणे तेल लावणे व उद्वर्तन (उटणे) लावणे हे बांध्याची सुबकता राखण्यास सहायक असते.

सौंदर्य व आरोग्यासाठी बाह्य उपचारांप्रमाणेच दोष-धातू-मलांच्या संतुलनासाठी काही विशेष औषधांचे व रसायनांचे सेवन करता येते.
नितळ, सतेज, त्वचेसाठी रक्‍तधातू शुद्ध व संपन्न असावा लागतो. त्यासाठी "वर्ण्य' औषधांचे सेवन करणेही हितावह असते. त्या दृष्टीने "संतुलन अनंत कल्प', "सॅन रोझ'सारखे रक्‍तवर्धक रसायन घेण्याचा उपयोग होताना दिसतो. केसांच्या आरोग्यासाठी हाडांची मजबूती आवश्‍यक असते. त्यासाठी प्रवाळपंचामृत, शौक्‍तिक भस्म, "कॅल्सिसॅन' "हेअर सॅन' वगैरे योग उपयुक्‍त असतात. नियमित दूध पिणे हेसुद्धा हाडांसाठी व पर्यायाने केसांसाठी उपयुक्‍त असते. डोक्‍यामध्ये कोंडा होणे, केसांची टोके दुभंगणे, केस निर्जीव भासणे, नखे तुटणे वगैरे त्रासांवर या प्रकारे आतून ताकद देण्याचा अधिक चांगला उपयोग होतो. सुबक बांध्यासाठी "शतावरी कल्प' घेणेही हितावह असते.

आचरणाचा विचार करता वेळेवर व पुरेशी झोप घेणे, नियमित वेळेला जेवणे, केस-डोळे-त्वचा यांना तीव्र ऊन फार वेळ लागू न देणे, दुपारी न झोपणे, मल-मूत्र वगैरे नैसर्गिक वेग बळेच धरून न ठेवणे या गोष्टी सांभाळणे जसे आरोग्यासाठी हितकर असते, तसेच सौंदर्यासाठीही हितकर असते.

स्त्रीच्या वा मुलीच्या सौंदर्यावर, आरोग्यावर तिच्या स्त्रीत्वाचा, संप्रेरकांच्या संतुलनाचा मोठा प्रभाव असतो. उपवर वयात तर संप्रेरके अतिशय संवेदनशील असतात. मानसिक, भावनिक बदलांचा या संप्रेरकांवर फार खोलवर परिणाम होत असतो. म्हणूनच उपवर वयात पाळी व्यवस्थित येण्याकडे खूप लक्ष द्यायला हवे. पाळीत अनियमितता असणे, पाळीच्या वेळी पोट दुखणे, पाठ-कंबर दुखणे वगैरे त्रास होत असले तरी बऱ्याचदा "लग्नानंतर सगळे ठीक होईल' अशी आशा बाळगली जाते. पण असे दुर्लक्ष करणे ही मुलीच्या आरोग्यासाठी, बऱ्याचदा प्रजननक्षमतेसाठीही खूप घातक ठरू शकते. म्हणून पाळी सुरू झाल्यापासून पाळीला कारणीभूत असणाऱ्या रसधातू-रक्‍तधातूच्या पोषणासाठी, संपन्नतेसाठी प्रयत्न करायला हवेत.

उपवर वयात मन भावनाप्रधान असते, म्हणावे तेवढे परिपक्व झालेले नसते. या वयात स्त्री-पुरुषात आकर्षण निर्माण होणे हेसुद्धा नैसर्गिक असते, पण अति मानसिक उत्तेजना किंवा निसर्गाच्या विरुद्ध, परंपरेने चालत आलेल्या अनुशासनाच्या विरुद्ध जाऊन चुकीचे काही तरी करण्याने आरोग्य व सौंदर्य या दोघांवर दुष्परिणाम होऊ शकतात.
---- Ayurveda, Vastu shastra, healthy Food, Healthy Living, Abstract India, Shree Balaji Tambe, India, Yoga, Meditation, Life Style, Marathi Blog

Monday, August 29, 2011

'निसर्गाशी हातमिळवणी' - हरितालिका

'हरि' म्हणजे निसर्ग व "तालिका' म्हणजे हातमिळवणी, म्हणून हरितालिका व्रताचे आचरण म्हणजे निसर्गनियमांचे पालन करणे होय. भारतीय संस्कारात हरितालिकेचे पूजन ही परंपरा चालू ठेवण्यामागे असलेली संकल्पना अशी आहे, की प्रत्येक स्त्रीला इच्छित व मनासारखा पती मिळविण्याचा हक्क असतो आणि त्यासाठी तिला काही तपश्‍चर्या करावी लागते. आपल्या आवडीचा किंवा आपल्याला शोभेसा मुलगा मिळेपर्यंत कामशक्‍तीवर विजय मिळविणे आणि धीर धरून तपश्‍चर्या करून "मिळाला तर तोच मुलगा, अन्यथा कुमारिका राहणे परवडले' अशा तऱ्हेचा विश्‍वास दाखविणारी ही पूजा.

स्त्री व पुरुष ही जोडी एकत्र आल्याशिवाय विश्‍वाचे चक्र फिरू शकत नाही. यासाठी निसर्गाने एक मोठा चमत्कार घडवून केवळ मनुष्यमात्राच्याच नव्हे, तर सर्व प्राणिमात्रांच्या पेशी-पेशीमध्ये कामशक्‍तीचे प्राबल्य आणि विरुद्ध लिंगाचे आकर्षण पेरून ठेवले आहे. पुरुष व स्त्री एकमेकांसमोर आले नाहीत तरी कामशक्‍तीचे प्राबल्य त्याला मिलनासाठी उद्युक्‍त करत राहते. विरुद्धलिंगी आकर्षण असल्यामुळे सहवास घडला तर एकत्र यावे व निसर्गचक्राला गतिमान करावे, ही इच्छा झाल्याशिवाय राहत नाही. स्त्री-पुरुषांनी एकत्र येऊन मुलाला जन्म दिला तरच निसर्गचक्र गतिमान राहते असे नव्हे. हा संपूर्ण विश्‍वपसारा चालण्यासाठी, या जगतातील मानवतेला उत्कर्ष, सुखसमाधान व आनंद मिळण्यासाठी मूळ घटक आहे कुटुंब. ब्रह्मचर्याश्रमानंतर गृहस्थाश्रम, त्यानंतर वानप्रस्थाश्रम व त्यानंतर संन्यासाश्रम अशी योजना ओळखून भारतीयांनी त्याची व्यवस्था केली.

ज्ञानसाधना, वेगवेगळ्या प्रकारच्या शारीरिक, मानसिक व इतर शक्‍ती मिळविणे यासाठी असतो पहिला ब्रह्मचर्याश्रम. विश्‍व चालण्यासाठी ज्या चार चाकांची आवश्‍यकता आहे त्यातील एक चाक म्हणजे ब्रह्मचर्याश्रम. दुसरे चाक गृहस्थाश्रम. या काळात स्त्री व पुरुष एकत्र राहतात आणि समाजाची मुहूर्तमेढ रोवतात किंवा त्या ठिकाणी समाजधारणेची पहिली सुरवात करतात. शिवाय ब्रह्मचर्यातील मुलांसाठी व्यवस्था करणे आणि गरजवंतांना, वैज्ञानिकांना, आवश्‍यकता असेल अशा अतिथींना आश्रय देण्यासाठी, भगवंतांची उपासना करून परमेश्‍वराशी ऐक्‍यभाव साधण्यासाठी अध्यात्ममार्गावर असणाऱ्या संन्याशांना, साधूंना आश्रय देणे, त्यांची व्यवस्था करणे, हेही गृहस्थाश्रमींचेच काम होय. गृहस्थाश्रम नसला तर ब्रह्मचर्याश्रम किंवा वानप्रस्थाश्रम अस्तित्वात राहू शकणार नाहीत. गृहस्थाश्रमामुळेच निसर्गाचे संतुलन, नद्या, नाले, पर्वत, एकूणच पर्यावरणाचे रक्षण होऊ शकते. तसेच गृहस्थाश्रमामुळेच मनुष्येतर प्राण्यांचे संरक्षण होते व त्यांना त्यांच्या जीवनाचा अर्थ सापडण्यासाठी मदत केलेली दिसून येते.

स्त्री-पुरुषांनी एकत्र येणे, त्यांनी गृहस्थाश्रम सुरू करणे यासाठी वैयक्‍तिक, सामाजिक व नैतिक पातळीवर जो विधी पार पाडला जातो, त्याला "लग्न' म्हणतात. लग्नाची इच्छा असणारे, आवश्‍यकता असणारे स्त्री-पुरुष हे "उपवर' म्हणून ओळखले जातात. प्रत्येक पुरुषाला असे वाटते, की गृहलक्ष्मी भाग्यवान असावी, तिने संपत्ती बरोबर आणायची आवश्‍यकता नाही, तर तिच्या पावलाने लक्ष्मी घरात यावी; निसर्गचक्राला मदत करण्यासाठी तिला मुलाबाळांची व साहजिकच इतर नातेवाइकांची आवड असावी; त्यांची ऊठ-बस करण्यात आनंद मानणारी असावी. ती सुंदर, देखणी, गोरीपान असावी; तिला अनेक कला अवगत असाव्यात व मुख्य म्हणजे ती प्रेम करणारी असावी. भरदार बाहू असलेला, अत्यंत उमदा व देखणा, कर्तृत्ववान, धाडसी, शूर, श्रीमंत, समाजात चांगले स्थान असणारा किंवा पुढे मिळवू शकणारा, असा वर आपल्याला मिळावा, तो पत्नीवर अतोनात प्रेम करणारा असावा, अशी प्रत्येक उपवर मुलीची इच्छा असते. इतर प्राणिमात्रांच्या बाबतीत ही सर्व भानगड नसते. ताकदवान प्राणी आपल्या जातीच्या मादीवर हक्क गाजवतो. प्राण्यांमध्ये नर-मादी यांच्या जोड्या बदलत राहतात. स्थळ-काळाचे बंधन न ठेवता निसर्गचक्राला गतिमान ठेवतात. पुढे होणाऱ्या मुलाबाळांची कसलीही जबाबदारी न घेता नुसते कामशक्‍तीला वाट करून देतात, म्हणूनच त्यांना पशू म्हटले जाते. हरितालिका व्रतात पार्थिव लिंगाची पूजा करणाऱ्या सखीसह पार्वतीपूजन अभिप्रेत आहे. "हरि' म्हणजे निसर्ग व "तालिका' म्हणजे हातमिळवणी, म्हणून हरितालिका व्रताचे आचरण म्हणजे निसर्गनियमांचे पालन करणे होय. भारतीय संस्कारात हरितालिकेचे पूजन ही परंपरा चालू ठेवण्यामागे असलेली संकल्पना अशी आहे, की प्रत्येक स्त्रीला इच्छित व मनासारखा पती मिळविण्याचा हक्क असतो आणि त्यासाठी तिला काही तपश्‍चर्या करावी लागते. आपल्या आवडीचा किंवा आपल्याला शोभेसा मुलगा मिळेपर्यंत कामशक्‍तीवर विजय मिळविणे आणि धीर धरून तपश्‍चर्या करून "मिळाला तर तोच मुलगा, अन्यथा कुमारिका राहणे परवडले' अशा तऱ्हेचा विश्‍वास दाखविणारी ही पूजा. भगवान शंकरांना मिळविण्यासाठी पार्वतीने हे व्रत केले. हे व्रत जवळजवळ एकतर्फी असते. ज्या वेळी मुलगा व मुलगी, दोघांनाही हाच वा हीच माझी साथीदार आहे असे पटलेले असते तेव्हा गोष्ट सोपी असते; परंतु भगवान शंकरांना प्रसन्न करून घेऊन त्यांना विवाहासाठी उद्युक्‍त करून त्यांच्याशी लग्न करून राहायचा पर्वतकन्या पार्वतीने निश्‍चय करून केलेली तपश्‍चर्या म्हणजे हरितालिका. वर निवडण्याचा व पसंतीचा पहिला हक्क हा स्त्रीचाच असतो, म्हणून या व्रतात स्त्रीला मुख्य भूमिका मिळालेली दिसते. सध्याच्या जगात अशा तऱ्हेच्या विचारांची खरोखरच आवश्‍यकता आहे.

लग्न हे दोन सुसंस्कृत स्त्री-पुरुषांमध्ये व्हावे, त्यांच्या आवडी-निवडी, शिक्षण, सामाजिक प्रतिष्ठा वगैरे सर्व एवढे जुळणारे असावे, की एकदा जुळलेली मने पुन्हा न तुटता जन्मजन्मांतरी हीच शिव-पार्वतीची जोडी राहील. असे झाले तर त्यांना तर आनंद मिळेलच, परंतु मनुष्यमात्रासाठी काहीतरी केल्याचे श्रेय मिळेल, हे नक्‍की.

स्त्री-पुरुषांच्या बाबतीत निकट शरीरसंबंध किंवा अति खोल मानसिक संबंध संप्रेरकांच्या कार्यात बदल घडवितो. हे संबंध नियमबाह्य असतील तर प्रकृतीवर वाईट परिणाम होऊ शकतो. नुसते उपवर असतानाच नव्हे, तर संपूर्ण तारुण्यावस्थेत शरीरस्वास्थ्य व सौंदर्य टिकून राहणे आवश्‍यक असते. जीवनाचा आनंद घेण्यासाठीची प्रेरणा म्हणजेच सौंदर्य आणि साधन म्हणजे आरोग्यवान शरीर.

भारतीय परंपरेतील हरितालिका व्रत म्हणजे ज्या व्यक्‍तीवर प्रेम असेल, त्याच व्यक्‍तीशी नैतिक व नैसर्गिक मार्गाने एकरूपता साधणे, म्हणजेच लग्न करणे व लग्न होईपर्यंत व्रतस्थ राहणे आणि फक्‍त त्याच व्यक्‍तीशी अंतर्बाह्य पूर्ण समर्पित होणे. बाह्य वातावरणाचा व दिसत नसल्या तरी सूक्ष्म शक्‍तींचा प्रकृतीवर परिणाम होतो, हे विज्ञानसिद्ध आहे. तेव्हा चुकीचा आहार-विहार, व्यक्‍तीचे आकर्षण व संबंध असणे, त्यात होणारे बदल हे नक्कीच आरोग्यावर परिणाम करतील, म्हणून पुढील आयुष्यात सुखाने राहता यावे यासाठी उपवर मुलींनी करावयाचे व्रत म्हणजे "हरितालिका' व्रत.
---- Ayurveda, Vastu shastra, healthy Food, Healthy Living, Abstract India, Shree Balaji Tambe, India, Yoga, Meditation, Life Style, Marathi Blog

ad